| plaa 的个人资料plaa照片日志列表 |  工具  帮助 |
plaa |
10月1日 คอนเสิร์ต แล้วก้อคอนเสิร์ต บ้าให้ตายกันไปข้างช่วงหลังๆมานี่ ไม่รู้ตัวเอง เป็นอะไรน้อ บ้าดูคอนเสิร์ตจิงจิ๊ง คงเพราะเหงาจัดมั้ง เรยหาความสนุกใส่ตัวซะบ้าง
ตั้งแต่งาน เปิดตัวอัลบั้ม RIP Tomorrow ที่สยาม หน้าร้านดีเจสยาม
เหอๆ เปนงานที่สะใจดีมั้ยเนี่ย เฮียเปี๊ยก แกบอกครึ่งชใ ประมาณ4 รอบ ศิลปิน ยังไม่ครบซะที รอไปสิ ทั้งเจ้าเกม บุ๊ค นุ้งอิด นุ้งเจ ยืนรอกันไป
พอเริ่มเล่น ไฟดับ เอ้า ไรเนี่ย!!! เล่นใหม่ๆ เล่นอีกที ฮ่วย ไฟดับอีกแระ แค่เพลงเดียวล่นกันไปสิ 3-4 รอบ
ดีนะ พี่ป้อม น่ารัก เรยยอมยืนดูได้นานๆ น็อตอีกคน โอ๊ย! ใจละลาย...
สรุปได้ดูเพลงเดียวแบบไม่จบนั้นแหละ ฝนเจ้ากรรม เทโครมลงมา ไม่เอาแระชั้น ไม่ดูแล้ว เผ่นดีกว่า
แอบไปตามจีบน้องน็อตอยู่สองวัน แล้วก้อไม่ได้ขยายผลการติดตามต่อเลยแฮะ
ว่าแล้ว อีกไม่กี่วัน ไปดูคอนเสิร์ตอีกแล้ว คราวนี้ portrait อยากดูสุดๆ ลากเจ้าเกมกะนุ้งพันเหน็บไปด้วย
สนุก และคุ้มมากๆ เพราะรับเชิญมากันเพียบ ในรูปที่เห็นนั่นแค่ออเดิร์ฟ ลืมงัย เรยใช้มือถือถ่ายไว้แค่บางช่วง
ชอบพี่ปอยจัง ร้องเพลงเพราะดี อยากดูอีกอ้ะ แต่ขำตอนอังกอร์นี่สิ ข้างหน้าชั้น มันเรียกใครกันแน่น้า ได้ยินไม่ชัดเรย
มันเรียก พี่ปอย หรือพี่บอย ไม่รู้ แต่ที่ได้ยินชัดๆ มีเรียกอังกอร์ บอล วงสครับ ผิดงานป่าวน้อง
อยากให้มีออกเป็น vcd จังน้อ อยากได้เก็บไว้จัง
ว่าแล้ว ก้อตามล่าหาคอนเสิร์ตดูต่อ จนได้บัตรงาน ซานมิเกล4 มา กับงาน playground คอนเสิร์ตเปิดสนามเด็กเล่น
ใจจดใจจ่อ รอดู ซานมิเกล
แต่แล้ว ก้ออด ทาง FAT ประกาศออกมาว่า งดจัด เฮ้อออออออ หมดกัน
วันที่30 ไปสยามมากับเจ้าเกมเจ้าเบนซ์ มีมินิคอนเสิร์ตงานแฟตเฟสติวัล เจอกะป๋าเต็ด เรยถามป๋าเต็ด ว่า ทำมัยงดละคะ
เจอคำตอบเล่นเอาทึ่ง "มีคนขู่วางระเบิดค่ะ ทางบ.ซานมิเกลโดนขู่วางระเบิด " โห ซานมิเกลเนี่ยนะ คนขู่ใจร้ายจิง ขอดูพี่บอยตรัย หน่อยก้อไม่ได้
พอออกจากสยามได้ รีบบึ่งไปที่สวนลุมไนท์ทันที
เพราะมี playground รอเราอยู่ 555
หาที่จอดรถยากมากมาย แต่พอเข้าในงานได้
เสียงพี่ป้อมมาก่อน กับเพลงช่องว่าง
ทิ้งสองคนนั่น วิ่งแจ้นไปหามุมดูทันที
คนอะไร น่ารักชะมัด เสียงก้อดี แถมเป็นโปรดิวเซอร์ของ RIP อีก
ตกลงเลยกลายเป็นว่า จากวันที่อดดู RIP ที่สยาม ได้มาดูที่สวนลุมไนท์แทน
เพราะมากันครบเหมือนเดิม
รอ ร๊อ รอ...
playground เมื่อไหร่จะขึ้นน้า
อุ๊ยๆ มาแล้วๆๆ เอ๋? น็อตละ ไหนบอกคอนเสิร์ตใหญ่หนแรกของวง ไหงน็อตหายไปไหน????
แล้วยังงี้ ก้อไม่เต็มวงอ่ะสิ แย่จัง
ดีนะ เราได้ดู พี่ป้อมไปแล้ว ไม่งั้นเราคงเศร้าน่าดูน้อ
ว่าแล้ว ก้อมันส์กับคอนเสิร์ตต่อ หุหุ...
สนุกใช้ได้ รับเชิญเยอะอีกแล้วงานนี้
ทั้ง ebola slotmachine บีม จารุวรรณ
จะมีไม่ชอบก้อแต่ พอเป็นฟรีคอนเสิร์ตที่แจกบัตรตามรายการวิทยุเนี่ย คนมันหลายเเบบจัด
มีชูธง นาซีด้วย น่ากลัวเฮะ
อีกกลุ่ม โอ้ย นั่นเด็กแว๊น ชัดๆ ท่าเต้นยังกะจะไปรำวงยั่วพุชายที่ไหน
แต่งตัวก้อฮาๆ ขำดี
แต่พอมองไปอีกด้าน แต่งตัวดีเชียว ยืนโยก
โฮะๆๆๆๆ เรยมองบ่อยเลย(เพราะว่า น่ารักดี)
แล้วก้อคอนเสิร์ตก้อจบแบบสนุกสนาน มีอังกอร์นิสหน่อย พอมันส์
แล้วต่อไป จะได้ดูอะไรต่ออีกมั้ยเนี่ย สงสัยอีกที คงเป็นงาน FAT FESTIVAL เรยมั้ง เก็บตังค์เตรียมไว้แร้น หุหุ
7月4日 ค น ค น นี้ จะ ไ ม่ ไ ป จาก เ ท อหลังจากดองเค็มมานาน เราก้อเข้ามาทำแบบหัวไม่ครีเอทสุดๆ บังเอิญว่า เขียนไร ไม่ค่อยเก่งอ่านะ ก้อเอาเพลงไปฟังน้อ ชอบเพลงนี้มากๆ เรยเอามาเผื่อแผ่ให้ทุกคนได้ฟังอ่ะ
ค น ค น นี้ จะ ไ ม่ ไ ป จาก เ ธ อ
เธอเจ็บจากเขาใช่ไหม
ที่ถูกเขาทิ้งไปโดยที่ไม่ใช่ความผิดของเธอเลย และเธอก็ยังไม่ลืมเขาไป ยังคงมีเยื่อใยกับคนที่เคยทำร้ายเธอ แค่อยากให้เธอเข้าใจ
อยู่กับฉันไม่เป็นไร อยากให้เธอสบายใจ ไม่ต้องกังวลกับฉันเลย ถ้าเธอยังคิดถึงเขา
ยังคงมีแต่เขาในใจ ถ้าเธอยังลืมเขาไม่ได้ ก็ไม่เป็นไร เธอ เธออยากจำ ไม่ต้องคิดถึงฉัน ขอให้รู้ว่าฉันเข้าใจ และแม้จะนานเท่าไร จะดูแลและไม่ไปจากเธอ หากไม่มีวันเข้าไปอยู่ในใจของเธอ แต่ฉันยินดีจะรับมัน อาจ ก็อาจจะต้องต้องเสียใจ แต่ไม่เคยเสียดายกับสิ่งที่เคยทำให้เธอ 4月2日 หุหุเสียใจด้วยที่หลงเข้ามาอ่านกันเน้อ เรายังสมองตัน ไม่มีเวลาอัพสเปซเร้ยยยยย ขอบคุณที่หลงเข้ามาดู อย่าลืมเมนท์ล่ะ งิงิ 2月17日 21 กุมภา อาลัย21 กุมภาพันธ์ 2548 9โมงเช้า วันที่โลกทั้งโลกเหมือนถล่มลงมาตรงหน้า
จำได้แม่นเรย คืนก่อนนั้น กลับบ้านดึกไปหน่อย เที่ยวมาอ่ะ(ลูกเลว)T.T
เช้าวันที่ 23 ป๊าโทรเข้ามือถือ เสียงเค้าไม่ไหวแล้ว พูดแค่ช่วยด้วย(คิดถึงตอนนั้นแล้ว อยากร้องไห้มากมาย)
เราวิ่งลงจากชั้นสองของบ้าน อย่างเร็วสุดๆ มาเจอพ่อตัวเอง นอนอยู่ตรงโซฟา อาการเค้าแย่มากๆ
ตะโกนเรียกคนงาน แถวนั้น ให้มาช่วยอุ้มเค้าขึ้นรถ ข้างบ้านวิ่งมาดู เราเลยให้เค้าช่วยดูป๊า แล้ววิ่งไปตามคนงานมา
พอเอาป๊าขึ้นรถได้ บ้านเบิ้นไม่สนใจแระ ประตงประตูไม่ปิด ไปแล้ว ใจมันไม่อยู่กับตัวแล้ว
ไปถึงโรงพยาบาล ก้อโทรหาอา บอกอาว่าป๊าแย่แล้ว ไม่รุเปนไร
ไม่ถึง 5นาที ต่อมา เค้าก้อเอาป๊า เข้า ICU เค้าเสียบสายอะไรเต็มไปหมดเรย
ระโยงระนางเต็มเตียง เรามองแล้วก้ออึ้ง ทำมัยเกิดอะไรขึ้น
เมื่อวานตอนเรากลับมา เรายังคุยกันสนุกสนานอยู่เรยนี่
เมื่อเช้า สงสัยเค้าคงเจ็บตั้งแต่เช้า จนตอน 9โมงที่เค้าไม่ไหวแน่เรย เค้าจะเกรงใจเราทำมัยนะ เราเป็นลูกนะ
ทำมัยอ่ะ น่าจะเรียกเราเร็วๆ
หลังจาก เข้า ICU ไม่ถึง 3 ชม.หมอก้อมาบอกว่า อาการแย่มากนะครับ ปั๊มหัวใจไปแล้วรอบนึง T.T
ขอรอดูผล 48 ชม. เพราะตับและร่างกาย ไม่รับยาเลย T.T
นับจากตอนนั้น เรานั่งอยู่หน้า ICU ตลอด กลับบ้านแค่ไปอาบน้ำ
แทบไม่ได้กิน ไม่ได้นอน เค้าคงเจ็บนะ เค้าแพ้พวกสายๆพลาสติกที่เอามาเสียบด้วยแน่ๆ
เค้าเคยบอกไว้แล้ว ดูเค้าทรมานขนาดนั้น เรานั่งร้องไห้ตลอด
ไม่รุจะช่วยยังงัย ได้แต่จับมือไว้เวลาที่เข้าไปหา แล้วบอกให้เค้าอดทน (เศร้า)
คืนนั้น เรากลับบ้านมาได้ไม่ถึง 2 ชม. โรงพยาบาลโทรมาบอกว่า หัวใจเต้นอ่อนมาก
กำลังจะปั๊มหัวใจ (อีกแล้วหรอ ป๊าจะทรมานแค่ไหนนี่)
สรุปว่าเราขับรถไปโรงพยาบาลตอนนั้นเลย ไปนั่งอยู่หน้า ICU ดีกว่า
เวลามีอะไร พยาบาลจะได้ออกมาเรียก นั่งอยู่จนเช้า
เฮ้อ!!! เหตุการณ์สงบ โล่งอกหน่อย
วันที่ 22 วันนี้ เค้าอาการทรงตัว ไม่ดีขึ้นเรย แต่ยังดีที่ไม่แย่ลง
จนเรากลับบ้านมาอาบน้าม ว่าจะงีบสักหน่อย
ตอนเที่ยงคืน โทรไปที่โรงพยาบาล ไปเช็คอาการเค้าหน่อยดีกว่า
พยาบาลที่รับพูดให้ใจไม่ดีเลย หัวใจเต้นอ่อนลงอีกแล้วนะคะ
อาจจะปั๊มไม่ได้แล้ว เพราะตอนก่อนโทรมานี่ เค้าปั๊มไปทีนึงแล้ว
(ฮ๊า!!!!!!) โทรไปบอกอา อาถอดใจแระ บอกให้เราเตรียมเสื้อผ้ามาให้ป๊าได้แล้ว
เค้าคงทนไม่ไหวแล้ว เราก้อนั่งเย็บเสื้อใมห้ป๊าตามที่อาสั่ง
เย็บเสดกำลังพับ โรงบาลโทรมาบอกว่า ป๊าเสียแล้ว
O.O ทำไมไวขนาดนี้ล่ะ T.T
เหลือบดูนาฬิกา ตอนนั้นตี2กว่าๆของเช้าวันมาฆบูชาพอดี 23 กุมภาพันธ์ 2548
หลังจากนั้น จำอะไรไม่ค่อยได้แล้ว ทุกอย่างมันเบลอๆ
อาเปนคนจัดการเรื่องงานศพให้ทั้งหมด
เปนเหมือนหุ่นเลย นั่งอยู่หน้ารูปเค้าตลอดเวลา
ทำใจแล้ว แต่มันก้อยังเร็วไปนะ ทำมัยอ่ะ
ทำไมมันไวขนาดนี้
จนถึงตอนนี้ กำลังจะครบปี อีกไม่กี่วันแล้ว
ลูกคนนี้ รักและระลึกถึงป๊าเสมอมานะคะ
ถึงจะเกเร เอาแต่ใจ แต่ก้อรักป๊ามากนะคะ
ขอให้ป๊าไปสู่สุคติ สงบ สบาย ด้วยเถอะค่ะ
รัก
จากลูกที่แสนเกเร
LiTTLe PirAnyA
1月20日 นิดนึงพอ
1月9日 เพื่อนรัก...เคยมั้ย...ที่นั่งอยู่ข้างๆคนรัก แต่กลับรู้สึกโดดเดี่ยว
แล้วเคยมั้ย...ที่มองตาคนรัก แล้วว่างเปล่า
มันดูอ้างว้างลึกลงไปถึงขั้วหัวใจ
ทั้งๆที่ เขายังอยู่กับเรา ความรัก ยังอยู่กับเรา
ทั้งๆที่ เราบอกว่า เรายังมีกัน เรายังรักกัน
แต่ทำไม..หลายครั้ง...เราถึงต้องร้องไห้
แล้วทำไม...หลายครั้ง...เรากลับรู้สึกว่ามีก้อเหมือนไม่มี
เคยได้ยินมาว่า ... ความรักที่แท้จริง
จะต้องสร้าง ร อ ย ยิ้ ม และ เสียงหัวเราะ
แต่ความรักที่ทำให้มีแต่ น้ำตา
ไม่ใช่ รั ก แท้ หรอกหรือ
นั่นน่ะสิ........
LiTTle PiRanyA
|
|||||||||||||
发送私人消息
订阅 RSS 源
告诉朋友
添加到 Live.com
添加至您的网络
订阅提醒|
|
